ترنم مهر

امروز می اندیشیدمتاک های خانه ی پدری که رفتذوق نوشتنم هم کمرنگ شدچقدر بابا برای انگورهایش زحمت کشیده بودو چقدر مامان عصرهای سبزی چیدنش را دوست داشتو حالا هر دو چقدر خسته ترندمیان حجم یک سه بعدی در بسته....

اسمان را که کنار بزنم کنج رو به صعود سقف بلند بالای سرم میشود همان جا که تو باشی و اغوشی که فراموش نمیشود....